AS FRAGAS DO EUME

OS INCENDIOS FORESTAIS

2009-03-15T12:19:00.001-07:00

Os incendios forestais son un problema non só no Parque das Fragas senon de toda Galicia, na Comarca do Eume os últimos incendios forestais dentro do Parque producironse no ano 2006 sobretodo nas zonas de A Capela e de Monfero. Os incendios forestais orixinan dano e perdas económicas como son:

Perdas diretas:

A madeira queimada ten menos valor económico, perdidas en biomasa forestal, erosión do terreno e a escasa capacidade que ten despois o terreno para a absorción da choiva, perdidas de productos forestais como son setas e castiñeiras, perdidas de cultivos agricolas e contaminación dos acuiferos.

E perdas indiretas como son:

Pérdidas derivadas da emisión de CO2 a atmósfera, coste derivados da extinción do lume, danos medioambientais, perdidas de turismo, arrastre de cinzas o rio e perdidas na valorización do monte.

ESPECIES INVASORAS

2009-03-15T12:18:00.001-07:00

Unhos dos problemas que presenta o parque e a introducción que se fixo de especies foraneas e invasoras. A presenza de elementos estraños aos ecosistemas, como son as especies exóticas invasoras, pode afectar ás condicións ambientais, á cadea trófica e aos ciclos de nutrientes. As condicións ambientais que se ven alteradas con maior frecuencia no caso das plantas invasoras son as de insolación, cantidade e riqueza de humus no horizonte superior do solo, oxixenación e nutrientes nas invasións en medios acuáticos... Estes cambios afectan a todo o sistema, incluíndo a fauna, a flora, os solos e o medio. Os polinizadores ou depredadores son algúns dos animais que se ven implicados na mudanza do ecosistema. Outros problemas xerais son os relativos á introdución de patóxenos ou especies asociadas coas invasoras, que poden afectar a outros elementos do ecosistema. Tamén se describiron efectos de invasoras sobre condicións ambientais especiais en forma de perturbacións periódicas, como os incendios, posto que determinadas especies pirófitas poden favorecer a aparición ou cambio de condicións de incendios forestais.

Impacto sobre a flora autóctona - Nun estudo recente conclúese que as invasións biolóxicas son a segunda causa de ameaza para as especies, só por detrás da perda ou degradación do seu hábitat natural (Wilcove et al., 1998). Outros autores colocan esta ameaza en terceiro lugar, tras a perda dos hábitats e a fragmentación da paisaxe (Williamson, 1996). Nas plantas este efecto negativo sobre as especies nativas prodúcese principalmente pola competencia dos recursos, aínda que existen outros problemas asociados a cambios nas condicións do hábitat: as alteracións do ciclo hidrolóxico, a nitrificación ou efectos indirectos sobre ciclos de perturbación, como os incendios. Especies moi sensibles a pequenos cambios ambientais no seu medio vense máis afectadas polas invasións biolóxicas. Estas especies coinciden en gran medida coas de maior interese, caso de gran parte das especies endémicas. Diversos endemismos de zonas costeiras; medios sensibles, como os sistemas dunares ou comunidades pioneiras, poden verse gravemente afectadas. Entre outros, prodúcense problemas por hibridación con especies autóctonas, o que deriva nunha perda de diversidade xenética e na aparición de híbridos dos que non se coñece o seu comportamento.

O EMBALSE

2009-03-15T12:17:00.002-07:00

Un dos impactos ambientais máis grande que hai no parque e o embalse, a sua construcción durou tres anos e foi inagurado no ano 1956.
O embalse do Eume provoca un contraste impresionante e unha ruptura no contorno marcando duas paisaxes diferentes vistas dende o alto do embalse, as suas dimensións son as seguintes:
E de doble curvatura. Dimensións: arco superior 230 m., altura máxima 101 m., capacidade do embalse 123 Hm.

A PROBLEMATICA DA XESTIÓN

2009-03-15T12:17:00.001-07:00

Un dous problemas maiores que ten ou parque é compatibilizar a xestión cos intereses dous propietarios xa que a maioria do terreo que esta dentro do parque pertence a propietarios particulares.
Non se pode declarar un parque sen ter en conta a xente que esta dentro do parque, nin se pode facer un parque con xente totalmente en contra. A Lei 9/2001 do 21 de agosto de Conservación da natureza di nos seus articulos 29 e 30:

Artigo 29. Aproveitamento e uso dos bens e recursos incluídos en espazos naturais protexidos.

1. O aproveitamento e uso dos bens e recursos incluídos no ámbito dun espazo natural protexido realizarase de maneira que resulte compatible coa conservación dos valores que motivaron a súa declaración, tal e como se dispón nos instrumentos de plan.
2. As limitacións ao uso dos bens e recursos derivadas da declaración de espazo natural protexido ou dos instrumentos de ordenación previstos na presente Lei poderán dar lugar a indemnización cando concorran simultaneamente estes requisitos:

1. Que incidan sobre dereitos efectivamente incorporados ao patrimonio de titular.
2. Que afecten a usos ou aproveitamentos legal e efectivamente exercidos no momento de imposición da restrición.
3. Que se produza unha lesión patrimonial efectiva, actual e cuantificable en termos monetarios.
4. Que se trate de limitacións singulares non susceptibles de distribución entre os afectados.

Artigo 30. Áreas de influencia socioeconómica.

1. Os procedementos de declaración do espazo establecerán, no seu caso, as áreas de influencia socioeconómica, nas que poderán preverse as medidas de compensación pertinentes.

2. Para contribuír ás melloras de calidade de vida dos seus habitantes e ao desenvolvemento sostible nestes ámbitos, a Xunta de Galicia propiciará o desenvolvemento de actividades tradicionais e fomentará outras compatibles coa conservación do espazo de que se trate.

3. Para unha mellor aceptación e participación social fomentarase a integración dos habitantes dos territorios afectados nas actividades xeradas pola protección e xestión do espazo natural.

4. As producións artesanais das áreas de influencia socioeconómica, sen prexuízo da lexislación específica, poderán establecer o uso dunha etiqueta de calidade de produtos referenciada na denominación do espazo natural protexido de que se trate.

Este parque chegou ata estes tempos tal e como ou vemos grazas a relación armonica que houbo entre ou medio e a xentes do lugar, que facian un uso e desfrute sustentabel .Cuando se declarou o parque natural se deberia ter en conta que dentro do parque ten propiedades persoas particulares que se atopan afectados pola devandita declaración.
Cando se declarou o parque a xente era un pouco remiso a que as súas terras quedasen dentro do parque, porque sentian que tenian unha serie de restrinciones, e provocáballes mais prexuízos que beneficios, isto manifestábase en reiteración de incendios forestais probocados etc.

A Administración debe tal e como reflicte a Lei 9/2001 compensar esas restrinciones e "problemas" que lles causan, mediante subenciones, contratación de persoas para realizar traballos dentro do, ou mesmo compensar economicamente os beneficios que deixa de gañar por estar as súas propiedades dentro do parque. Facer que os productos que se produzcan aquí teñas a denominación de orixen co nome do parque, etc.

Eu son dun parque nacional (Picos de Europa) e ao igual que aqui cando se ampliou o parque a xente estaba moi descontenta, xa que as restricións eran moi grandes, pero pouco a pouco e grazas a que a administración dió bastantes subvencións, contratou a xente do lugar para traballar, e potenciou o turismo, os veciños ven con mellores ollos estar dentro do parque.

A xente fué cambiando a súa forma de vida e pasou de vivir da agricultura e ganderia que eran as actividades que se desenvolvían alli a vivir de turismo e de traballos relacionados con parque.

Penso que a admon ten que concienciar á xente e que se sintan orgullosos de pertencer ao parque, que o sintan como deles.

Mosteiro de Caaveiro

2009-03-10T02:08:00.000-07:00

A edificación máis visitada dentro das Fragas do Eume é o Mosteiro de Caaveiro, establecido neste lugar dende o ano 934. A él pertencían a maior parte das terras de cultivo sitas a dereita do río Eume, e debido a isto, a súa igrexa obtén a categoría de Real Colexiata (con seis canónigos) que conservará ata fins do século XVIII. Despóis do século mencionado , o mosteiro tras ser abandoado pola igrexa, queda o coidado dun caseiro e inicia a súa decadencia e deterioro.
No século XIX, tanto o mosteiro coma boa parte das terras que o rodean, pasan a ser propiedade dun particular, o cal fai unha serie de obras modificando parte da súa estructura.
CONSERVACIÓN:
Os restos máis antigos que se conservan sen modificación datan do século XII, entre o que destaca a igrexa do mosteiro. Consérvase en bo estado a cabeceira e boa parte da nave. Queda tamén en pé un fermoso campanario barroco do século XVIII.
Outras partes da estructura do mosteiro que se conservan de forma aceptable son a casa dos canónigos e e as cociñas do mosteiro.
PROTECCIÓN:
O conxunto foi declarado no ano 1975 Monumento Histórico Artístico, debido á súa importancia arquitectónica.
Na actualidade o Mosteiro de Caaveiro é propiedade da Diputación de A Coruña, a cal organiza visitas turísticas guiadas os fins de semana e días festivos. Nas épocas de máis visitas como en Semana Santa e os meses de xullo, agosto e setembro sae un autobus dende o Centro de receción das Fragas do Eume cada hora e leva os visitantes ata o mosteiro.

Coto de Chao de Ombre

2009-03-04T04:35:00.000-08:00

Unha das actividades turísticas máis reclamadas nas Fragas do Eume e a pesca no rio Eume. O rio para a pesca esta dividido en dous tramos: Un tramo acotado na desembocadura do rio para reo e outro tramo libre de 4 Km na parte alta do rio para troita.
O tramo alto discurre dende o seu nacemento na serra do Xistral, en Montouto, a 880 metros de altitude, nos regos Ferradal, Pieles e Ferrao. A sua cabeceira e suave ata que recibe o rego Rebordelos e o río Bo que se encaixona levemente. Recibe logo o rego Cebollín e o Casal, antes de entrar na Depresión de Pontes de García Rodríguez recibe o Montouto, o Reboiras, o Sarrión e o Ferreiras para embalsarse en Pontoibo, formando o embalse, o tramo ainda chega 2Km augas abaixo do embalse.
Para poder pescar necesítase licencia Autonómica Galega con recargo para salmón e permiso do coto. O rio ten moi bos acesos dende a carretera que vai paralela, tamen conta cun refuxio para pescadores e un centro de guiado para reos e salmón, xa que estes especies teñen que ir guiadas.
O tramo baixo e o máis demandado polos pescadores, ten as seguintes caracteristicas:
Lonxitude 8,3 Km.
Anchura media entre 12-15 m.
Profundidade media entre 2,5 e 3 m.
Especies pescables:Reo, troita e anguila, na desembocadura múxiles e lubinas
Limtes do coto:Dende o Km 5 da carretera da Alameda de Puentedeume ata a presa de Caaveiro donde acaba o tramo acotado.
Periodo hábil:Do 2 de maio ata o 30 de setembro no tramo acotado e ata o 22 de agosto no tramo libre.
Pódese pescar 5 reos de 30 cm de lonxitude, o cupo de troita son 10 de 19 cm que teran que ser 5 no caso de coller 5 reos.
Os permisos para poder pescar expídense: Bar Capri, Bar Penjamo, Chao de Ombre 81 camiño do coto así como nas Delegacións Provinciais da Conselleria do Medio Ambiente.

Torre de Andrade

2009-02-25T09:15:00.000-08:00

Situación:
A torre de Andrade encontrase na provincia da Coruña, comarca do Eume, concello de Pontedeume, parroquia de Nogueirosa, a 34 kilómetros da Coruña. O castillo álzase sobre o outeiro de Leboreiro, a 3 kilómetros de Pontedeume, a 309 metros de altitude sobre o nivel do mar. Dende o seu emplazamento dominase todo o val de Pontedeume, mailo Parque das Fragas do Eume, dende o cal se pode visitar.
Pódese chegar pola carretera LC151 de Campolongo a Curtis. No kilómetro 1,5, na aldea de Loureiros, cóllese a carretera de Taboada e a 2,5 kilómetros encontrase, a esquerda, a pista que chega a torre.
Historia:
A orixe deste castelo encontrase ligado o mosteiro de Santa María de Sobrado, empezouse a construir no ano 1369 e rematouse no 1377, foi construido sobre as ruinas dun castelo que xogou un papel importante nas revoltas irmandiñas donde quedou destruido.
No século XVII pertenceu o conde de Lemos, despois a casa de Lerma e a de Alba, que o restaurou no século XIX.
Posee unha planta rectangular, medindo 38 por 25 metros no corpo principal, máis outros dous rectángulos máis pequenos e adyacentes que deixan entre eles un patio de tres alas con 13 pilares de pedra. Cerra o cuarto lado un muro con tres arcos apuntados, fechados no sécuo XV.
Materiales:
O material utilizado, nos seus muros, torres, e sillar son bloques de pedra perfectamente labrada e colocada en sillares alineados e ordenados de forma precisa. Os materiales proceden dos alrededores.
Estado de conservación:
Actualmente encuentrase en aceptable estado de conservación, anque medio derruido. Limpouse todo o entorno, o que permite rodear a construcción fácilmente e velas penas sobre as que se alza.
Propiedade e uso:
E Monumento Nacional dende 1924, sendo o primeiro da provincia da Coruña en alcanzar este estatus.
Protección:
Baixo a protección do Decreto de 22 de abril de 1949, e a Lei 16/1985 sobre Patrimonio Histórico Español.

Mosteiro de Santa María de Monfero

2009-02-24T12:17:00.000-08:00

Un dos edificios que se pode visitar no Parque e o mosteiro de Monfero. Está situado no concello de Monfero, e destaca pola iglesia coa sua fachada barroca, construíuse dende o ano 1622 ata 1656 e ten unha soa nave con planta de cruz latina. A fachada destaca polo ajedrezado dos sillares, alternando os de granito cos de pizarra. Catro enormes columnas e doas pilastras con capiteles (parte superior da columna) corintios elevanse ata a cornisa superior. A nave ten unha lonxitude de 65 metros e 12. 5 de ancho. Os muros lateraís están adornados con pilastras similares as da fachada,no encontro da nave principal coa do cruceiro álzase unha gran bóveda octogonal de gran perfección. Detrás do altar maior hai unha sacristía y unha capilla, donde se celebraba a misa dos sacerdotes que non pertenecían a comunidade monacal.

Centro de recepción de visitantes.

2009-02-22T12:35:00.001-08:00

E un edificio construido no ano 2005, a sua función e informar os visitantes que van o Parque Natural das Fragas do Eume, esta situado a entrada do Parque polo aceso dende Pontedeume, construeuse aproveitando o espacio donde estaba ubicada unha antiga canteira.
Os materiais empleados no edifico son principalmente madeira, pizarra, pedra, chapa e cristal. O edificio ten unhas medidas de 50 m de longo por 10 de ancho, esta cuberto a unha auga en planta baixa.
No seu interior ten unha aula de interpretación outra de exposición, zona de atención o público, restaurante asi como diversos despachos.

Areas recreativas

2009-02-20T11:30:00.000-08:00

Dentro do Parque Natural das Fragas do Eume hai cinco áreas recreativas:
A primeira entrando polo povo de Pontedeume xusto a entrada do Parque e a Xunqueira de abaixo ten unha superficie de 0,5 has, ten aparcadoiro para coches, mesas, bancos e epapeleiras.
A segunda chámase Xunqueira de arriba, e donde se fai a popular festa do rio.
A seguinte e a Alameda e a que máis mesas ten,tamen ten aceso e aparcadoiro para vehiculos.
A seguinte denominase Cal Grande encontrase a 2 Km da seguinte, ésta ten servicios no edificio donde se guian os reos.
A última das áreas chamase A Figueira, está a 2 Km do mosteiro de Caveiro ten unha edificación pequena que fai de refuxio dos pescadores, tamen ten mesas e bancos.

Todas elas son moi comodas para merendar e descansar no Parque.

MONTES PÚBLICOS DENTRO DO PARQUE

2009-02-20T03:24:00.001-08:00

Este plano representa os montes públicos que se encontran dentro do parque das Fragas do Eume. A xestión destes montes corresponde á Administración autonomica, (A Xunta), e en concreto a Conselleria de Medio Rural.
Esta xestión debe realizarse de acorde co PORN (Plan de Ordenación de Recursos Naturais) e co PRUX (Plan Rector de uso e Xestión, este último encontrase ainda en fase de borrador, ainda non esta aprobado.

Get your own - Open publication

HISTORIA DOS MONTES PÚBLICOS

2009-02-20T03:23:00.002-08:00

Os montes publicos que se encontran dentro do Parque Natural das Fragas do Eume son:

Marco da Curra

Penafesa de S. Pedro

Penacavada e marola

Os Cerqueiros

Fraga dos Cerqueiros

Fraga de Teixeiro

Antes de meternos en detalle imos facer unha pequena introdución e imos a falar un pouquiño , de cal é a historia destes montes.

Os primeiros datos que se teñen da propiedade destes montes remontanse ao seculo XVI, cando a totalidade do concello de Monfero era propiedade da Orden do Císter e estos a cederon aos veciños, con dereito a a aproveitar as leñas e os pastos para o gando. Este réximen permanecerá ata que o 30 de decembro de 1872, polas leis de desamortización, foron adquiridas case totalidade dos montes do concello pola Excelentisima Sra Dña Mª Josefa Parada y Parada condesa de Vigo.

Xa na decada dos cincuenta, concretamente o 23 de outubro de 1953, foi aprobado no Consello de MInistros un Decreto polo que se declaraba obrigatorio a plantación forestal (repoboación) de varios montes do concello de Monfero. Se os montes encontrabanse catalogados, algunhos indebidamente, se estableció un contrato de xestión (Consorcio) entre o concello e o Parimonio Forestal do Estado do Minesterio de Agricultura; noutros casos, montes de titularidade privada invitabaselles aos seus propietarios a formalizar un contrato de xestión (consorcio) co Patrimonio Forestal do Estado ou ben a facer a repoboación pola sua conta.

A situación xeral salvo as excepcions de Os Cerqueiros, Fraga dos Cerqueiros e a Fraga do Teixeiro, foi que os antigos propietarios demandaron ao Patrimonio Forestal do Estado sobre a propiedade dos montes. A sentenza ditadas polos xuíces ofrecía aos propietarios a alternativa de recibir o precio do suelo ou ben pagar os costes da repoboación; ademáis de proceder á exclusión dos montes do Catalogo de Utilidade Pública. Os montes foron entonces entregados ao Patrimonio Forestal do Estado a un prezo de 12.500 pts/ha.

A realidade é que estes conflictos ainda non estan solucionados, existindo reclamacións dos veciños que se sinten propietarios de parte dos montes. Ainda que os montes foron adquiridos libre de cargas, esto non é a realidade, xa que os vecíños mantenian o seu gando comprometiendo o exito das repoboacións efectuadas. Estes veciños reclamaban ao organismo competente aumentar a carga gandeira dos montes xa que segun eles, as repoboacións fracasaban non a causa da carga gandeira, senon que era a consecuencia da dureza do clima. En 1985, sendo o organismo competente A Conselleria de Agricultura Ganderia e Montes, establecese uns contratos de ocupación con os veciños de maneira que pudiesen ubicar o gando nas areas de pastizal que se adecuaron para elo.

Hoxe en día estase a facer un Proxecto de Ordenación dos montes arborados, para garantir a sua conservación, aproveitamento racional e a continuada persistenza dos mesmos (conservando os valores naturais e paisaxisticos, de productividade e de perdurabilidade).

XESTIÓN DOS MONTES

2009-02-20T03:23:00.001-08:00

A superficie de montes públicos dentro do Parque é de alrededor de 1650 has. Nestes montes a masas arboreas de orixen natural existentes estan formadas principalmente por Quercus robur, Castanea sativa, Betula spp, con presencia, como especies arboreas e arbustivas secundarias de pes de Corylus avellana, Alnus glutinosa, Fraxinus excelsior, Acer pseudoplatanus, Pyrus cordata, Malus sylvestris, Frangula alnus y Salix atrocinerea. As masas arboreas de orixen artificial (plantación) existententes estan formadas fundamentalmente, como especies principales por Pinus pinaster, Pinus radiata, Pinus sylvestris, Pinus nigra, Betula spp, Castanea sativa, Quercus rubra, e Eucaliptus spp.

Á hora de planificar o monte, o que se pretende é a consevación das masas arboreas compostas por especies de frondosas autóctonas (etapa clímax), así como a transformación das masas arboreas existentes que non cumpran tal condición cara un bosque mixto de masas arboreas compostas por especies de frondosas autoctonas como etapa climax.

Para realizar calquera traballo dentro destes montes, requirese sempre o informe favorable do director do parque. Nestes informes ven reflexado cando e como debe facerse ditos traballos. Por exemplo non se poden facer traballos na época de cria da maioria das especies, así entre o mes de abril e o mes de xullo non se poderia traballar neste montes. Non se poden realizar traballos que causen un impacto visual, como por exemplo desbrozar faixas cortalumes en lineas rectas. Tampouco se poden realizar grandes desbroces, xa que se lle merman ós animais os lugares de refuxio. Non se poderia facer desbroces nos habitat de especies protexidas, como pode ser a Erica makaiana. etc.

Nestes montes realizanse todo tipo de traballos forestais, como e a preparación do terreo para plantar, plantacións, clareos, claras, podas e vendese a madeira, cando as arbores chegan ó turno.

O alleamento da madeira dos montes públicos faise normalmente mediante poxa.

Neste video se pode ver unha procesadora facendo unha clara semisistematica:

Etiquetas de Technorati: Montes públicos

2009-02-20T03:21:00.001-08:00

MUIÑOS

2009-02-18T04:52:00.000-08:00

O muiño hidraulico instalouse nas beiras dos rios para aproveietar a forza hidraulica da auga, permitia moer grandes cantidades de gran en pouco tempo.
Na zona do Eume hai dous tipos de muiños:
Os de cubo e os de canal descuberto
O seu funcionamento e o seguinte: A auga desviabase do rio a traves de un canal ata a entrada do muiño, a auga encañabase directamente sobre o rodicio e facia xirar éste xunto o eixe o que estaba unido unha moa ou pedra encargada de triturar o grao por fricción sobre outra pedra fija e na que se depositaba o grao que se iba moer.
Estas pequenas industrias de uso domestico repercutiron en gran medida na vida social e económica das aldeas donde estaban enclavados non solo do Eume senon de toda Galicia.
O muiñeiro cobraba unha cantidade de grao equivalente dependendo da cantidade de grao muido ésta cantidade denominabase maquia

RECOLECIÓN DAS CASTAÑAS

2009-02-16T10:42:00.001-08:00

O outono é a época das castañas.

A castaña foi un alimento de referencia, fundamental tanto na economía como na dieta na antigüidade, sendo a principal fonte de hidratos de carbono en tempos de escaseza.

A xente ia cara os soutos e comezaba a golpear as polas das árbores para conseguir cos ourizos se desprenderan das polas e caeran ó chan. Os homes eran os que realizaban a tarefa de varear. Existen dous tipos de varas para realizar esta tarefa: as varas de pico (máis cortas e lixeras) e as varas de faldeira (mais largas e pesadas).

Para subir ó castañeiro utilizabanse unhos ganchos chamados garrucha ou cambo. Normalmente os varixois (persoas que varixan), comezaban por o apice da árbore e terminaban vareixando as faldeiras, que son as polas cercanas ó chan.

Despois apañanbanse os ourizos utilizando as colleidoras para non pincharse, que son una especie de pinzas de madeira. Hoxe en día empleanse maiormente guantes de traballo. Os ourizos botabanse nunha cesta grande sen asas e cando se enchían vacíabanse nunha curripa. A curripa é unha construcción circular sen cubrición e de pequena altura realizada con pedra. No seu interior as castañas ian secando e madurando lentamente abrindo o ourizo, e ao cabo do tempo a castaña está separada de seu envoltorio, sendo sencillo recolectala.

"colleidoras"

Despois de desourizar (sacar as castañas dos ourizos), escollense as máis grandes para a casa e as máis pequenas para alimento do gando.

---------------------------------

Hoxe en día é frecuente que as castañas caian e se perdan no chan, ou as coman os xabarins, pero non sempre foi así. A castaña foi históricamente un alimento esencial nas casas do rural das Fragas, cada familia poseía os seus propios castaños que inxertaban e cuidaban. No outono proporcionaban un bo alimento que se conservaba durante parte do inverno. Comíanse cocidas e sobre todo asadas no tambor, que é cilindro metálico aburatado que xira manualmente facilitando o movemento das castañas para evitar que se queimen. Aquí era frecuente, e ainda hoxe fanse as reunions de veciños para xantar castañas asadas. Esta festa é coñecida como o magosto.

CASA TÍPICA, E OFICIOS DO EUME

2009-02-10T13:24:00.001-08:00

O outro día fomos ao lugar do Pazo, no concello de A Capela, alí estivemos visitando un museo etnográfico. Este museo móstranos a casa típica galega da zona, e ademais mostra os utensilios e ferramentas dos diversos oficios nos que traballaba a xente da comarca do Eume.

A encargada do museo informounos moi ben de como se distribuia a casa e para que servian os aparellos alí expostos, polo que pensamos que se podedes non dubidedes en visitalo.

Fixemos a presentación en 4 partes debido ao seu tamaño. Esperemos que vos guste

2009-02-10T13:23:00.003-08:00

Get your own - Open publication

2009-02-10T13:23:00.001-08:00

Get your own - Open publication

2009-02-10T13:22:00.001-08:00

Get your own - Open publication

2009-02-10T13:21:00.001-08:00

Get your own - Open publication

Ruta A Ventureira

2009-02-02T07:36:00.000-08:00

Ruta:" A Ventureira "
Distancia: 8Km
Dificultade: Baixa
Percorrido: É unha ruta sen desniveies que practicamente segue o río. Nós apartaremos do rio unicamente para subir, por un camiño empedrado ó pequeno promontorio do mosteiro de Caaveiro.

A marcha iníciase no fondo do val (Antiga central hidroeléctrica, ata onde se pode chegar en coche), entre as dúas pequenas centrais hidroeléctricas: a antiga, chamada A Ventureira e a nova Central do Eume. Despois de ver a vella construcción, cruzaremos pola central nova e adentraremonos na fraga. O sendeiro segue o curso do río Eume, no máis profundo da fraga. Carballos (Quercus robur), castiñeiros (Castanea sativa), bidueiros (Betula sp.), aveleiros (Corylus avellana) e outras especies conforman este ecosistema. Guiados polo río chegamos ata o mosteiro de Caaveiro. Aquí hai que deterse para observalo con calma (temos un post adicado ó mosteiro, ¡Visítao!), logo descenderemos por un camiño ata encontrarnos con un rincón onde estaba o antigo muíño do mosteiro. Neste punto chegaremos a mitade da ruta. A continuación volveremos sobre os nosos pasos ata a central.
Outra alternativa sería:
Ruta "A Ventureira circular "
Distancia: 8 km
Dificultade: Media
Recorrido: Sen dificultade ata a mitade do camiño, a ruta e a mesma que ata o mosteiro. A variante empeza cunha subida acentuada ata chegar a unha pista, a medida que se ascende, os eucaliptos mestúranse coa fraga, a paisaxe iráse abrindo e veremos as dúas faldas do cañón do Eume.
A media ladeira alcanzaremos a central de A Ventureira e concluiremos a nosa marcha.

O TURISMO DAS FRAGAS

2009-01-23T04:17:00.009-08:00

Un dos metodos de facer turismo, coñecer a zona e e natureza é percorrendo as Fragas polos seus sendeiros, ben a pé ou ben na bicicleta, respirando o aire puro que nos aporta esta fraga, e interactuando coa natureza.

Un total de seis rutas compoñen o conxunto de camiños sinalados do Eume, que discorren polos ecosistemas máis representetivos do Parque. En certa medida, a rede de sendas, ven a revelar o gran valor recreativo de espazos tan autenticos como as Fragas da Ventureira ou os cumes de Pena Cavada. Os camiños teñen unha lonxitude apropiada para ser andados por todo o público, ainda que poden enlazarse varios, facendo percorridos máis largos.

O camiño dos Encomendeiros é moi bo para facer cos nenos e que comencen a relacionarse coa natureza, o camiño de Pena Fexa, podese facer na bicicleta.

Nas Fragas do Eume encontramos unha cantidade de casas de turismo rural nas que podemos aloxarnos e integrarnos coa vida rural da zona, conversar coas xentes do lugar, e facer unha vida como se fae nesta zona do rural. Algunhas casas de turismo rural que podense visitar son estas:

Casa de agraña de Acea

Casa do Castillo de Andrade

Rodeo da casa

CAMIÑO DE VENTUREIRA

2009-01-23T04:17:00.007-08:00

O camiño discurre emboscado polo máis profundo do canón, por pisaxes insospeitadas e vexetación impresionante. Pasa pola minicentral hidroelectrica de Parrote e culmina na de Eume. A volta faise a media ladeira por unha pista forestal que ofrece excelentes panoramicas do mosteiro de Caaveiro entre o arboredo.

A lonxitude total é de 6 Km

A dificultade é baixa.

CAMIÑO DA PASA DA VELLA

2009-01-23T04:17:00.005-08:00

O camiño bordea unha das zonas de reserva do parque Natural, polo que teremos especial cuidado en non abandonar a ruta. Partindo das proximidades de Torre de San Bartolomeu, bordea a Pena dos Mouros e finaliza na fantastica fraga do Mosqueiro. Alcanza tamén o encoro e o lugar de onde parte o tunel, de máis de dous quilometros de lonxitude e tres metros de diámetro, que alimenta de auga, por debaixo dad montaña a central hidroeléctrica.

A lonxitude é de 4,5 Km.

A dificultade é baixa

CAMIÑO DOS CERQUEIROS

2009-01-23T04:17:00.003-08:00

A fantástica ruta dos Cerqueiros ofrece un conxunto completo dos ecosistemas desta zona do parque, descendendo desde os piñerais das zonas máis elevadas ata as fragas cubertas de liquens, próximas ao encoro. Ofrece ademais sensacionais vistas do concello de As Pontes de Garcia Rodriguez e do fantastico monte da Carboeira, nas proximidades da casa dos Esterqueiros.

Esta ruta ademais si se fai ao aterdecer podese ver algun que outro cervo e algún xabarin. Tamen nos ofrece a posibilidade de ir lendo os carteis informativos da fauna que existe na fraga.

A lonxitude é de 6,5 Km.

A dificultade é baixa.

CAMIÑO DOS CUMIOS DE SANGUIÑEDO

2009-01-23T04:17:00.001-08:00

Unha longa camiñata parte de entre as casas de Torre de San Bartolomeu, desde a poucos centos de metros, alcanzase as explendidas vistas de Pena do Teixo; aquí xa se ve a maioría da ruta en dirección sueste. Ao fondo vense os montes de Montelongo en primeiro termo e Pena Cavada no alto. Cara ao norte pódese observar parte do canón do Eume e o monte Fonterdión.

A lonxitude é de 8,5 Km

A dificultade é media.

CAMIÑO DOS ENCOMENDEIROS

2009-01-23T04:16:00.001-08:00

A ruta comenza na ponte colgante do Cal Grande, e discorre río arriba ata chegar á ponte de Caaveiro; logo ascende ata o Mosteiro para volver sobre si mesmo paralela ao río Sesín. Podese acortar a súa lonxitude iniciando o camiño na ponte colgante de Fornelos ou ben camiñando só o tramo circular de Caaveiro.

A lonxitude si se fai completa é de 7,5 Km.

A dificultade é baixa

FLORA DAS FRAGAS

2009-01-19T01:29:00.000-08:00

Este LIC é principalmente coñecido pola extensión e, en gran parte, bo estado de conservación e representatividade dos seus bosques autóctonos ou fragas. Estas masas forestais, que se encontran aquí moi preto da área de contacto entre os sectores bioxeográficos galaico-asturiano e galaico-portugués, constitúen a mellor representación supervivente en Europa dos bosques atlánticos termófilos.
Entre os pisos termocolino e montano inferior prosperan as carballeiras galaico-asturianas occidentais, pertencentes á asociación Blechno spicanti-Quercetum roboris, co carballo (Quercus robur) como especie dominante e un cortexo arbóreo e arbustivo composto por abeleiras (Corylus avellana), freixos (Fraxinus excelsior), pradairos (Acer pseudoplatanus), estripos (Crataegus monogyna) e, en zonas baixas e abrigadas do piso termocolino, loureiros (Laurus nobilis) e érbedos (Arbutus unedo). Outras especies arbóreas ou arbustivas presentes nestes bosques, algunhas delas de presenza rara ou infrecuente na Galicia costeira ou situadas no bordo da súa área de distribución, son o teixo (Taxus baccata), o acivro (Ilex aquifolium), o carballo negral ou rebolo (Quercus pyrenaica), o carballo albar (Quercus petraea), a sobreira (Quercus suber), o olmo montano (Ulmus glabra), a cerdeira brava (Prunus avium), e a maceira brava (Malus sylvestris). Localmente son abundantes, e incluso dominantes, o castiñeiro (Castanea sativa), e o bidueiro (Betula celtiberica), que é especialmente numeroso en vagoadas do contorno do encoro.

Os bosques de ribeira ou ripisilvas flanquean unha gran parte dos leitos fluviais e pola súa extensión, naturalidade e estado de conservación constitúen unha das mellores mostras deste tipo de formacións forestais en Galicia. No Eume prodúcese o tránsito entre o dominio das ripisilvas galaico-portuguesas (asociación Senecio bayonensis-Alnetum glutinosae) e as galaico-asturianas setentrionais (asociación Valeriano pyrenaicae-Alnetum glutinosae), caracterizadas pola abundancia de ameneiros (Alnus glutinosa), cos que se mesturan salgueiros (Salix atrocinerea), freixos (Fraxinus excelsior e Fraxinus angustifolia), e sanguiños (Frangula alnus) entre outras especies arbóreas.
Estes bosques albergan un gran número de taxons escasos ou de distribución marxinal. Ademais dalgunhas de especies arbóreas pouco comúns na Galicia costeira, citadas antes, é preciso mencionar, entre as anxiospermas (a Narcissus cyclamineus, Narcissus asturiensis, Narcissus triandrus, Allium victorialis, Inula conyza, Luzula sylvatica subsp. grandulosa, etc). Ademais, as carballeiras e abeledos das vagoadas por debaixo dos 400 m de altitude, sobre todo, son un refuxio de excepcional relevancia para a flora pteridolóxica; así, coñécese un total de 28 taxons de fieitos, incluíndo varios relitos macaronésicos ameazados e restrinxidos a moi poucos lugares no ámbito ibérico e incluso mundial, como Culcita macrocarpa (considerada en perigo no Libro vermello da flora vascular ameazada de España), Dryopteris guanchica, Cystopteris viridula, Vandeboschia speciosa, Hymenophyllum tumbrigense, Davallia canariensis, Woodwardia radicans e Dryopteris aemula.

Do mesmo xeito, case a metade da brioflora galega está presente na zona (máis de 220 especies: 136 de brións e 85 de hepáticas), incluíndo 52 especies novas para Galicia, algunhas delas raras en España, como os brións (Andreaea crassinervia, Cyclodyction laetevirens, Cryphaea lamyana, Isothecium holtii ou Rhynchostegium alopecuroides) ou a hepática (Metzgeria temperata). A flora liquénica é igualmente excepcional, e foron catalogadas 243 especies, das cales 24 son raras ou descoñecidas no resto de España e 3 son novas para Europa. O catálogo de fungos, aínda que provisional, é así mesmo moi extenso, con 163 especies, moitos deles raros en Galicia. Aínda que dunha relevancia menor que a dos bosques, o LIC alberga boas representacións de diferentes tipos de matogueiras, entre as que se insiren pequenas áreas higroturbosas, como na área do monte Fontardión e ao noroeste do concello de Monfero. Nestas áreas destaca a presenza de Erica mackaiana e Cytisus ingramii, endémicas do norte de Galicia, e Linkagrostis juressi, entre outras moitas especies de distribución restrinxida. A vexetación de paredes rochosas silíceas tamén está moi ben representada, particularmente no canón entre o encoro e a central hidroeléctrica.

IMAXES DA FLORA

2009-01-18T04:58:00.001-08:00

FLORA E VEXETACIÓN DAS FRAGAS

2009-01-08T11:52:00.001-08:00

Get your own - Open publication

Información facilitada por Luis Costa (Director do parque)

AVES DAS FRAGAS

2009-01-06T11:50:00.001-08:00

Entre a avifauna, con máis de 100 especies coñecidas, destaca a existencia dunha considerable variedade de aves rapaces nidificantes, incluíndo entre outras o miñato abelleiro (Pernis apivorus), azor (Accipiter gentilis), gabián (Accipiter nisus), aguia albela (Circaetus gallicus), rapina cinsenta (Circus pygargus) e falcón peregrino (Falco peregrinus). Case todas as especies de rapaces nocturnas foron detectadas no ámbito do LIC, e destaca a presenza de bufo real (Bubo bubo), e a elevada densidade que presenta a avelaiona (Strix aluco). Ademais dos falcóns e bufos, a andoriña dos penedos (Ptyonoprogne rupestris) a andoriña dáurica (Hirundo daurica) (rara na Galicia costeira) e o corvo grande (Corvus corax) son as especies máis características dos rochedos. O merlo rieiro (Cinclus cinclus), a lavandeira real (Motacilla cinerea), e o picapeixe (Alcedo atthis) caracterizan a avifauna propia dos leitos fluviais. Os bosques, campiñas e matogueiras albergan unha gran variedade de aves terrestres, e destacan pola súa abundancia os ferreiriños (Parus spp.), e estreliñas riscadas (Regulus ignicapillus), e o cardeal (Pyrrhula pyrrhula) entre outras moitas.

IMAXENES DAS AVES

2009-01-06T11:49:00.001-08:00

MAMIFEROS

2009-01-06T11:48:00.003-08:00

Pola súa riqueza (ao menos 40 especies) e pola existencia de diversas especies infrecuentes e de distribución moi localizada, as Fragas do Eume son o emprazamento máis notable para a fauna de mamíferos na Galicia baixa. Entre as especies propias de áreas montanas destacan, por exemplo, a marta (Martes martes), e a musaraña de auga (Neomys fodiens). Esta última, xuntamente co desmán ibérico (Galemys pyrenaicus), e a lontra (Lutra lutra), ambos incluídos no anexo II da Directiva hábitats e con boas poboacións na zona, están vinculados aos numerosos cursos de auga. Outros carnívoros de grande interese citados na zona son o gato bravo ou montés (Felis sylvestris), o armiño (Mustela erminea), o tourón (Mustela putorius), e a garduña (Martes foina). O lobo (Canis lupus) mostra unha presenza regular nas zonas altas do LIC. Malia que os quirópteros están pouco estudados, a existencia de múltiples refuxios permite supoñer a existencia dunha rica comunidade; unha das poucas citas do raro morcego rateiro de bigotes (Myotis mystacina), foi obtida neste espazo natural. Tras décadas de case desaparición, o corzo (Capreolus capreolus), e o xabaril (Sus scrofa), están hoxe en día ben representados, así como a lebre (Lepus granatensis), nas áreas altas de matogueira, mentres que o cervo (Cervus elaphus), procedente de escapes de catividade, xa chegou a reproducirse dentro do espazo natural

IMAXENES DOS MAMIFEROS

2009-01-06T11:48:00.001-08:00

OUTROS ANIMAIS DAS FRAGAS

2009-01-06T11:46:00.000-08:00

A herpetofauna, integrada por 13 especies de anfibios e 10 de réptiles, é un dos valores faunísticos principais do LIC. De feito, as Fragas do Eume foron recentemente incluídas no inventario de áreas importantes para a herpetofauna española (Dirección Xeral de Conservación da Natureza, 2004) e inclúen ata 10 taxons con distinto grao de endemicidade. Importantísima poboación da píntega rabilonga (Chioglossa lusitanica), endémica do noroeste ibérico. Tamén se encontran o limpafontes ou tritón ibérico (Lissotriton boscai), e a ra patilonga (Rana iberica) ambos tamén endémicos da Península, que coinciden con elementos eurosiberianos como a ra vermella (Rana temporaria). Entre os réptiles, ademais do lagarto das silveiras (Lacerta schreiberi), endémico pero abundante, é especialmente destacable o núcleo a baixa altitude da lagarta da serra (Iberolacerta monticola).

IMAXENES DOUTROS ANIMAIS

2009-01-06T11:45:00.000-08:00

Xestión das Fragas do Eume

2008-12-15T01:12:00.000-08:00

O P.N. Fragas Do Eume

Publish at Scribd or explore others: orixen

Información do Director das Fragas do Eume (Luis Costa)

FAUNA DAS FRAGAS DO EUME

2008-12-01T08:25:00.000-08:00

O centro comercial dunha gran cidade en hora punta non está máis animado que calquera recanto das fragas, sobre todo ó cae-la noite. Miles de millóns de criaturas de case tódalas formas e tamaños inician entón a sua franetica actividade cotiá, que é encontrar alimento, evitar convertirse nel, e ter familia. Imos ver algúns dos invertebrados:

Carabus galicianus: Este fermoso escaravello só vive no noroeste de peninsula Ibérica, e atopa nas fragas do Eume as súas mellores poboaciones.

Argyope bruennichii: (Araña tigre).Esta araña fabrica complexas arañeiras, nas fragas, para cazar a súas presas.

Lucanus cervus: (Vacaloura o escornabois) pasa a mierande parte da súa vida como unha larva alimentandose no interior dun tronco.

Mantis religiosas: As mantis capturan pequenas criaturas coas súas longas e mortais patas dianteras.

Enallagma civile : (Cabaliño do demo).Este animal captura outros insectos voadores.
Geomalacus: (A lesma). Devora as frescas follas da vexetación máis humeda.

LEXISLACIÓN

2008-11-22T06:45:00.000-08:00

MARCO ADMINISTRATIVO E LEGAL.

Antecedentes legais.

- O 28 de marzo de 1989 publícase no BOE nº74 a aprobación da lei 4/1989 de conservación dos espazos naturais e da flora e fauna silvestres.

- O 24 de abril de 1989, a Consellería de Agricultura, Ganderia e Montes da Xunta de Galicia dita a Orde pola que se establecen normas a aplicar nos concellos de Pontedeume, A Capela, Cabanas e Monfero da provincia de A Coruña como consecuencia da iniciación do proceso de tramitación do Plan de Ordenación dos Recursos Naturais das Fragas do Eume

- O 1 de xuño de 1989 publícase no DOGA nº 101 o decreto 82/1989 do 11 de maio polo que se regula a figura de espazo natural en réxime de protección oficial.

- O 1 de agosto de 1994 publícase no DOGA nº147, a Resolución da Dirección Xeral de Montes e Medio Natural do 20 de xuño na que se abre o prazo para a información pública do Plan de Ordenación dos Recursos Naturais das Fragas do Eume, prorrogándose o prazo por Resolución do 26 de agosto do mesmo ano.

- O 5 de xuño de 1996 a Conselleria de Agricultura, Ganderia e Montes da Xunta de Galicia publica no DOGA nº 110 o Decreto 211/1996 do 2 de maio polo que se aproba o Plan de Ordenación de Recursos Naturais do espazo natural das Fragas do Eume.

- O 11 de agosto de 1997 a Xunta de Galicia publica no DOGA nº153 o Decreto 218/97 do 30 de xuño polo que se declara Parque Natural as Fragas do Eume.

- O día 4 de setembro do 2001 publicase no DOG núm. 171 a Lei 9/2001 de 21 de agosto, de conservación da naturaza, lei galega que seralle de aplicación a este Parque Natural.

UNHA VIAXE POLAS FRAGAS

2008-11-21T15:31:00.000-08:00

LÍMITES DAS FRAGAS E DOS MONTES PÚBLICOS

2008-11-21T14:25:00.000-08:00

ORTOFOTO DAS FRAGAS

2008-11-21T14:19:00.000-08:00

ZONIFICACIÓN DAS FRAGAS DO EUME

2008-11-21T14:15:00.000-08:00

SITUACIÓN

2008-11-15T04:00:00.001-08:00

O espazo natural das Fragas do Eume está situado no noroeste de Galicia, entre a costa da ría de Ares e as estribacións da Dorsal Galega á altura do Cordal da Loba. Os tramos medio e baixo do río Eume percorren practicamente todo o parque.
Administrativamente repártese entre os concellos de Pontedeume polo oeste, Ás Pontes de García Rodríguez na parte este, Cabanas, e A Capela cara ao norte, e Monfero ao sur, todos eles pertencentes á provincia de A Coruña.
De forma máis precisa, o Parque ocupa as parroquias de Ombre (Sta. María) en Pontedeume; Salto (Sta. Cruz) e Soaserra (Sta. Olalla) en Cabanas; Capela (Santiago) en A Capela; Taboada (Sta. Mariñar), Monfero (San Fiz), Xestoso (San Pedro), Xestoso (Sta. María) e Queixeiro (San Xurxo) en Monfero; Eume (San Pedro), Faeira (San Pedro) e Bermui (Santiago) en Ás Pontes de García Rodríguez.

2.1.3. - Superficie e propiedade.

O parque posúe unha superficie total de 9.125,65 Has, na provincia de A Coruña que se reparte entre os cinco municipios da forma seguinte:

A distribución da superficie do Parque Natural segundo as formacións vexetais e a propiedade indícase na táboa seguinte onde as cifras veñen expresadas en Has:

INTRODUCIÓN

2008-10-13T07:35:00.001-07:00

AS FRAGAS DO EUME

No primeiro lugar ímonos facer unha pregunta
¿Que son as fragas?

• As fragas son bosques mixtos moi manexados deica hai pouco (onde aproveitase ou se aproveito madeira, leña, carbón, cortizas etc.)
• Hai un aproveitamento secuenciado no espazo e tempo, o que permite a rexeneración.
• Combinan touzas pobres co bosque vello, pluriestratificado e diversificado
O Parque Natural das Fragas do Eume incorpora unha das mellores representacións de bosque orixinal no territorio costeiro de Galicia, distinguíndose, a pesar das alteracións producidas pola actividade humana, pola súa naturalidade e biodiversidade, mantendo moitas das características primigenias que xustifican o seu extraordinario valor.
Este bosque intégrase dentro do concepto de bosque atlántico, definido por Izco (1994) como unha formación arbórea densa con follas amplas que atrapan a luz e escurecen o sotobosque, co chan cheo de follaxe, humidade ambiental e presenza de fentos, vinculado aos territorios europeos con marcada influencia oceánica. O termo "fraga" ten un claro matiz paisaxístico e vegetacional que fai referencia a aqueles territorios boscosos de relevo intricado dominado por árbores planifolio. Neste sentido Amigo & Norman (1993) defíneno como a masa de bosque con presenza maioritaria de Quercus robur e en menor medida doutras especies como o castiñeiro, bidueiro, acivro, freixo, etc. O nome do Parque "Fragas do Eume" alude evidentemente a estas formacións boscosas que se desenvolven con maior vigor no val que atravesa o tramo inferior do río. Por conveniencia estratéxica utilizouse para nomear a todo o territorio incluído na área protexida, boa parte da cal non presenta "fragas" na súa superficie.
Este Espazo Natural forma as masas máis extensas de bosque na provincia de A Coruña cun corredor forestal de case 20 Km. de lonxitude. Tanto as especies vexetais como faunísticas que compoñen este ámbito natural, constitúen un punto de extraordinario interese que debería ser obxecto de múltiples estudios e disposicións legais que regulen o uso do medio, facendo así posible frear a deterioración que dende hai uns anos vén seguindo este espazo en progresivo aumento e podendo manter nun estado de conservación óptimo a paraxe das "Fragas do Eume".